Ανυπομονησία.

Κρίσιμες στιγμές.



Κρίσιμες αποφάσεις.

Κρίμα...

...που δεν μπορώ να ξεχωρίσω γιατί δεν με πείθεις: επειδή έτσι μου λέει η διαίσθησή μου ή επειδή έμαθα να είμαι καχύποπτη.

Φίλες.

Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,
από ένα χέρι να πιαστώ,
να βγω έξω να ζήσω,
για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,
να πιάσω κάποιον να του πω:
"Δώσ’ μου το χρόνο σου...
κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου."
Μα η τρομαγμένη μου καρδιά μου λέει:
Δε γίνεται.
Στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γεια"
δεν παραδίνεται.


Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.
Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".
Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ’ αγκαλιάζει
κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.
Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,
και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του
με πιάνει κρίση,
σέρνεται απάνω μου
τον έρωτα να ζήσει.


Κι εγώ είμαι μόνη, για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο.
Ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω.
Άρχισα τότε με αγωνία να γκρεμίζω,
να λέω "βοήθα με, Χριστέ" και να δακρύζω.
Πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,
χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα.
Καπνός και σκόνη,
και όλα γύρω μου φωνάζουν
"είμαι μόνη".


Οι πιο μεγάλες νύχτες
είναι αυτές που κλαις και δε σ’ ακούν.
Θυμίζουνε γυναίκες,
μοναχικές γυναίκες που πονούν.

Μια άλλη ματιά.

Όσα μου είπες και δεν μπόρεσα ποτέ να καταπιώ.
Όσα ήθελα να πω και δεν κατάφερα.
Σταθήκαν εκεί, στο λαιμό μου απ' έξω.
Και έγιναν αρρώστια.

Μαζέψαμε λοιπόν όλα αυτά τα ενθύμια.
Και τα στείλαμε στα σκουπίδια.
Όπως κάνουμε με τα γράμματα, τα δώρα,
τις αφιερώσεις και τις φωτογραφίες.

Ελπίζω τώρα πια να απαλλάχτηκα από σένα.
Κι αυτά τα ελάχιστα υπολείμματα που πάντα μένουν,
να είναι μόνο αχνές και θολές αναμνήσεις.

Μια βίδα ακόμα.

Αυτή η επιμονή ορισμένων ανθρώπων να καθορίζουν τις ζωές των άλλων και να παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό τους, μου φαίνεται παράλογη.
Αυτή η επιμονή η δική μου μην τυχόν και πάρει κανείς καμιά απόφαση για μένα, θα έπρεπε να μου φαίνεται παράλογη?

Άλλη μια.

Αφιερωμένο στον εαυτό μου - και σε όσους ψυχοθεραπεύονται (ή το προσπαθούν).

To πλουσιόπαιδο.

"Μην πεις τίποτα", μου είπες. Λες και ήξερες ότι ετοιμαζόμουν να σου πω πως δε φταίει ποτέ μόνο ένας. Τα θελες κι εσύ...
Τέλος πάντων, δεν είπα τίποτα.